سفرنامه ای با زبان شعر

سفر نامه ای با زبان شعر

 

دوباره چشمامو می بندم خواب مشهدو می بینیم گوشه ی صحن گوهرشاد دوباره روضه می خونم :

بذار برات بگم جنونه

    هوای این دربه دری 

      قد میکشم همش تو چشمات

          تا منو همرات ببری

             مثل کبوترات میامو

                گوشه ی اون صحن و سرات

                   زمین میوفتمو پامیشم  

                        تا گل کنم توی نگات

                            باور کن آقا قلبم بیماره

                                 سر روی دامنت میزاره

                                      اگر تورا نداشته باشم

                                               نفس برام زیادیه

                                                       بدون تو تمام دنیا   

                                                               یه قاب عکس خالیه...

 

یادتونه سقا خونه،میگفتیم صاحب خونه،کربلامون دستتونه  اسماعیل طلا،شب جمعه،پای برهنه،زمزمه بر
لبمونه:

مثل کبوتران حرم گرچه میپرم                                                      
آنها کبوترند و من از جنس دیگرم

دیوارها فضای دلم را گرفته اند                                                     
دیگر هوای پر زدن افتاده از سرم

شهرم بسته بال مرا این حصارها                                                   
تا آسمان کشیده شده در برابرم 

گاهی برای بال زدن آسمان که هست                                                               یا صحن انقلاب بایدو یا گنبد طلا

آقای من ببخش اگر بال من شکست                                                                 بر من نگیر خورده اگر کم میاورم

مثل کبوتران شمانه،هنوز نه                                                 
ماندست تا قبول کنی یک کبوترم ...

اینجا دگر روبرویت می نشینم و از داخل حرم به یاد گذشته ها...آن روزها هنوز یادتان نرفته است...با دوستان میان زایرانتان...آقا همان دختر
15 ساله ام...حالا به یاد شما دم گرفته ام :

مگر ز آهو کمترم       ولی گدای این درم... رضا جانم رضا جان

دوباره باید و رفتن دلم نمی آید...وای دلم برای شما چه زود تنگ می شود :

شب آخره وقت رفتنه       من دارم میرم بی تو میمیرم

بر میگردم مثل آینه              با یه قلب شسته رُفته  

با یه دنیا حرف تازه                   این همه حرف نگفته

یاد اون روزا که بودم                     کفتر گنبد طلایی

یاد اون شبا که داشتم             تو حرم حال و هوایی

پا برهنه میکشیدم                     خودمو جلوی آقا

خاک زوارشو کردم             تو حرم سرمه ی چشمام ...

حالا نگاه و آخروقلبم چه بی پناه ... صبرم بده ضامن آهو نواز :

گنبد طلایی خدانگهدار               بذار ببینمت برای آخرین بار

چشمان خود گشوده ام  اینجا که بی کسم ... دیواره ها نفسم را بریده اند ... یادش بخیر آن شبِ هییت دلم گرفته بود... تنها یه نیمه روز شما را ندیده ام ... شب بود و گریه و روضه ...خوش می نواخت مداح با شعر و مصرعش ...

دنیا بدون مشهدت از خونمون کوچیکتره                                                                       

وا نمیشه دلم آقا با صدهزار تا پنجره

بس که به مشهد اومدم جادهها بام رفیق شدن    

 چرا نمیرسم به تو ،ثانیه ها دقیق شدن

دلم برای صحن تو نگا بکن پر میزنه    

 این دفعه که من اومدم نگو که وقت رفتنه

ای کاش میان گنبدت،سهمم فقط یه قبر...آقا گفتند که آرزوی جوانان که عیب نیست...حالا که کیک بریدمو هستم ستاره ای در کهکشان راه شیری ات راهم بده و هی...گاهی نگاه منو قلب خاکی ام بکن... آقا امشب تمام آسمان تکثیر موج و نور...اینجا عجیب تمثیل عاشقی است...رویای من همه ی هستی ام بدان...یک عمر مدیون نگاهت شدم ...آخر همیشه شاعر بی ادعای تو...سر میکشد به دامن و در آرزوی تو...آقا ببخش مرا اگر بی معرفت شرم...بی معرف ترین زایرت...آقا ببخش

حرف آخرم همینه آقا:

همه ی دنیا میدونه هر کی از بارون میخونه به امام رضا مدیونه

 منم از بارون می خونم خودم اینو خوب میدونم به امام رضا مدیونم

 همیشه تو خواب و رویا میبینم تو حرم تشنه ی آبم

سحر از خودم می پرسم چی میشه معنی خوابم

چی میشه به من بتابه مهر و ماه و آفتابت

تو که ماهی به نگاهی منو دریاب آقام آقام

 آسمون از بس غم داره داره هی بارون میباره به دلم آتیش میزاره

 بی تو از دنیا دل گیرم دارم از غصه میمیرم پیش تو آروم می گیرم

 وای تو خودت میدونی آقا که برام خیلی عزیزی

چی میشه تو این زمونه توی فصل دین ستیزی برای کفتر دل من گندم تازه بریزی

 تو که ماهی به نگاهی منو دریاب آقام آقام

 رفیقام رفتن تو شهر غربت حیرونم تو خودت میدونی داغونم داغونم

دل من دوره از دریا می بینم هر شب تو رویا که میرم خونی از دنیا

 وای آرزوی آسمونا این چشای بسته آقا

دستای سرد زمونه آقا پرامو شکسته آقادل من یه عمره پای تو نشسته آقا

 تو که ماهی به نگاهی منو دریاب آقام آقام

/ 1 نظر / 7 بازدید
iran

من هم امام رضا رو دوست دارم و از مشهد خاطرات زيادي دارم.متني كه گذاشتي منو به آن دوران برد